Het programma laat u eeuwenoude Kirgizische nationale ruiterspelen zien: "Worstelen te paard om een geitenkarkas" - "Ulak tartysh", "Worstelen te paard" - "Oodarysh", "Munten oprapen van de grond terwijl men galoppeert" - "Tyin enmei", "De bruid achternazitten" - "Kyz kuumai".

​

1. Worstelen te paard om een geitenkarkas - "Ulak tartysh".

Dit is een zeer wijdverbreid nationaal spel van het Kirgizische volk - worstelen te paard om een geitenkarkas. Er zijn 2 concurrerende teams van elk 2-4 ruiters. Het vlakke speelveld is 200-400 m breed en 100-150 m lang. De tegenoverliggende zijden, gemarkeerd met vlaggen, stellen symbolisch "de poorten" voor van ongeveer 10 m breed. In het midden van het speelveld wordt een cirkel - "mara" - met een diameter van 6 m getrokken, waar een onthoofd geitenkarkas met afgesneden ledematen wordt geplaatst. Het karkas weegt gemiddeld 30-40 kg, soms veel meer. De duur van een ontmoeting is 15 minuten. Wanneer de scheidsrechter het sein geeft, rijden de kapiteins van de teams naar "de mara", begroeten elkaar en beginnen het geitenkarkas op te pakken. Zodra het van de grond is, doen de overige spelers mee aan de strijd. Het team dat erin slaagt het karkas het grootste aantal keren naar de poort van de tegenstander te brengen, wint het spel.

2. Worstelen te paard - "Oodarysh".

Het is een van de populairste spelen. Twee ruiters proberen elkaar van het paard te trekken. Het is toegestaan de tegenstander samen met zijn paard neer te gooien. Volgens de geldende regels omvatten Oodarysh-wedstrijden 4 gewichtsklassen, en zijn er individuele en teamkampioenschappen. De leeftijd van de deelnemers - vanaf 19 jaar. De afmeting van het veld - 30 m in diameter. De tijd voor het worstelen is 10 minuten. De ruiter die erin slaagt de tegenstander van zijn paard te trekken of hem samen met het paard neer te gooien, wint de wedstrijd. De worstelaars scoren punten voor het voordeel in het leiden van de strijd en voor het minder aantal berispingen door de scheidsrechters.

3. Munten oprapen van de grond terwijl men galoppeert - "Tyin enmei".

In deze wedstrijd is de afstand van de start- tot de finishlijn ongeveer 100 m. Op het teken van de scheidsrechter rijdt een deelnemer naar de startlijn. Op een afstand van 50-60 m van de finishlijn is een plek gemarkeerd met lichtgekleurd zand of zaagsel zodat de munt voor de galopperend deelnemer zichtbaar is. Als een deelnemer overgaat op een langzamer tempo of het paard stopt op het moment van het oprapen, telt het resultaat niet en kan de heat niet worden herhaald. De tijd wordt gemeten van start- tot finishlijn. Als de ruiter valt moet hij zijn paard opnieuw bestijgen en galopperend naar de finishlijn rijden, anders wordt hij uit het spel verwijderd. Elke deelnemer mag 3 heats maken. De atleet die de munt het grootste aantal keren oppakt, wint het spel.

4. De bruid achternazitten - "Kyz kuumai".

In vroeger tijden was het spel onderdeel van het huwelijksritueel. De bruid, de bruidegom en djene - een schoonzus - namen samen met vrienden deel aan het spel. De bruid deed haar best om weg te galopperen van haar verloofde, de schoonzus hielp haar daarbij. De bruidegom moest haar inhalen om zo zijn liefde voor haar en zijn recht om met haar te trouwen te bewijzen. Dit traditionele volksspel wordt tegenwoordig vaak gehouden op de groene weiden van hoge bergweiden en renbanen. Meerdere paren bereden spelers (een man en een vrouw) gekleed in nationale kleding, bekend met de spelregels en met rijvaardigheid, nemen eraan deel. De afstand mag niet meer dan 1000 m zijn. Volgens de traditie krijgt de vrouwelijke ruiter een voorsprong van 20 m. De jongeman moet de jongedame inhalen en haar zoenen terwijl hij galoppeert, of haar ten minste aanraken met zijn hoofddeksel. Galopperende terug is het de jongedame die de jongeman achternazit en als ze hem inhaalt, neemt ze zijn hoofddeksel. Dit wordt beschouwd als teken van haar overwinning. Elk team wordt vertegenwoordigd door 2 of 3 ruiterparen. De vaardigheid van de ruiters, de snelheid van de paarden, de kleding van de ruiter - dit alles wordt in aanmerking genomen door de scheidsrechters.